مکث

بچه ها! کمککککک

زهرا باقری شاد — Thu, 19 Apr 2012 00:07:36 GMT

حوالی ساعت 10 صبح بود که ایرن خودش را مچاله کرد و شبیه یک جنین ریز و فرز رفت توی مانیتور کوچک روی میز-کنار ماهی‌های وبلاگش- و دست و پایش را مثل اینکه دارد شنا می‌کند، تکان داد. از بچگی شنا بلد بود و این نمی‌توانست زیاد سخت باشد که همپای ماهی‌ها توی آن فضای کوچک حاشیه وبلاگ هِی این ور و آن‌ ور برود. اوایل سرش می‌خورد به دیوارهای نامرئی کوچکی که دور تا دور وبلاگ را گرفته بودند اما بعد از چند دقیقه یاد گرفت که چطور باید از این دیوارها، از این سدهای نامعلوم و نامرئی فرار کند و درست مثل ماهی‌ها طوری شنا کند که سرش به هیچ جا نخورد... .

این بخش آغازین یکی از داستان ها در مجموعه دوم داستانی من است که خیلی وقت است آماده شده و دوست عزیزم؛ بهارک آن را ویراستاری کرده است. اما سر صفحه آرایی و طراحی جلدش دچار مشکل شده ام. می خواهم به زودی آن را در اینترنت منتشر کنم. اما برای یک صفحه آرایی ساده و احیانا طراحی جلد به کمک نیاز دارم. شما کسی را می شناسید که بتواند کمکم کند؟

ابرها را هم می شود گول زد

زهرا باقری شاد — Tue, 17 Apr 2012 17:38:00 GMT

یک قایق کوچکی هست کنار این دریاچه بغل خانه مان. سوارش می شوم و به غازهای علافی که ایستاده اند آن اطراف می گویم هل بدهید یالله شکم گنده ها. قایق با یک تلنگر نوک های قدرتمند آنها روی هوا می رود و من توی آسمان برای استکهلم دست تکان می دهم. چشم هایم را چهار ساعت تمام باز نگه می دارم تا به تهران برسم. از لای ابرها رد می شوم. توی خلسه می روم. سرم گیج می رود. توی خلاء استفراغ می کنم تا بالاخره مهی غلیظ من را چنگ می زند. خودش است. فکر می کردم اول باید برج میلاد را ببینم اما این مه است که به من می گوید به تهران خوش آمده ام. ابرها سیاهند و خسته. نفس نفس می زنند. کمی آن طرف تر هلی کوپترهایی پرواز می کنند که توی هرکدام از آنها یک خلبان یک شکل نشسته. خلبان های چندقلو به من لبخند می زنند و ویراج می دهند. ابرها خرناسه می کشند. صدایم توی فضا می پیچد که به خلبان ها می گویم: شرتون کم. بزارید من با اینها وارد مذاکره بشم.

خلبان ها نیششان را باز می کنند. می گویم: اگه خودتون بلد بودید که من الان اینجا نبودم.

دهنشان نیم متر باز می شود و صدایی از توی آن بیرون می آید: مگه تو سفیر صلحی؟ مگه تو سفیر صلحی؟

چندبار این صدا را می شنوم که تکرار می شود و لالمانی می گیرد.

می گویم: من نوح نبی ام. حالا خفه می شید یا نه؟

می فهمند که شوخی ندارم. همان دور و بر می پلکند آرام. من دهنم را می برم سمت گوش یکی از ابرها که جوان تر از بقیه به نظر می رسد. می گویم: ما همدیگه رو درک می کنیم. بیا ببرمت یه جای خوب.

مثل یوزپلنگی وحشی دهانش را باز می کند و عربده می کشد و یک فحش بد می دهد. می گویم: ای بی ادب. به خاطر خودت می گم. مگه تهران چی داره اخه؟ بیا ببرمت استکهلم انقدر ببار تا جونت از توی ماتحت دربیاد. تازه از اونجا راهت به همه دنیا بازه. اینجا فوقش بتونی بری سمت افغانستان و از اون ور هم عراق. تموم شد رفت...

می رود با بقیه ابرها که بعضی هایشان ریش سفید هستند مشورت می کند. از همانجا داد می زند: ویزا نداریم.

تهران را باران می گیرد. مردم توی خیابان کفش هایشان را در می آورند و می دوند. متروی خط 2 را سیل می برد. صدای زوزه گرگ مانندی خواهرزاده ام را از خواب می پراند.

داد می زنم: قاچاقی می برمتون. گفتم که من نوح نبی ام. بعدشم می فرستمتون برید قطب شمال هرچی خواستید اونجا عربده بکشید. عجالتا اون دهن مبارک و ببند تا مردم و آب نبرده.

دست هایشان را زنجیروار به هم می دهند و عین جوجه اردک های سربه زیر دنبال من روانه می شوند. چهارساعت تمام با هم پچ پچ می کنند و توی صورت من تف می کنند. قسمشان را می خورم که وقتی رسیدیم سوئد بفرستمشان مناطق شمالی کشور که با دیدن ابرهای اسکاندیناوی کرک و پرشان بریزد و دیگر از این بازی ها برای تهران درنیاورند. وقتی می رسیم استکهلم یک روزی روی همان دریاچه بغل خانه من لنگر می اندازند و بعد نشانی قطب شمال را از من می گیرند. می گویم: به سلامت. خیرپیش.

دیگر به من چه که چه بلایی سرشان می آید. فوقش باد آنها را می برد یا قطره قطره آب می شوند و تمام. بگذار تهران آفتابی باشد و آرام. اینجا انقدر سرد است که ابرها نمی توانند به راحتی جولان بدهند. باید دائم توی بغل هم فرو بروند و دم نزنند.

قایق کوچک را می گذارم همانجا کنار غازها. برمی گردم خانه و توی فیس بوک عکس های تهران آفتابی را تماشا می کنم. مردم کفش های تابستانی خوشرنگشان را پوشیده اند و توی خیابان ولیعصر قدم می زنند.

بالش خوش بوی من

زهرا باقری شاد — Sat, 3 Mar 2012 18:42:36 GMT

همیشه عاشق سفر بودم و رویاهای زیادی داشتم. رویاهای ساده و زیبا. رویای اینکه دست خاله ام را بگیرم و او را با خودم به یک سفر خاطره برانگیز ببرم. رویای اینکه دست کم یک یا دو بچه را سرپرستی کنم و به آنها جاهای خوب دنیا را نشان بدهم. رویای اینکه انقدر وقت آزاد داشته باشم که هفته ای یکبار بروم دیدم پیرمرد و پیرزن هایی که توی خانه سالمندان تنها و چشم انتظار نشسته اند. رویای حرف زدن با آدم های مختلف. و داشتن تجربه های تازه و تازه تر. مدتی پیش تمام رویاهایم را از دست داده بودم. و حس می کردم خالی هستم از زندگی. آدم بدون رویا آدم نیست. آدم بدون آرزو دوام نمی آورد. می پوسد توی این دنیا.

چند روزی هست که رویاهایم دارند دلم را قلقلک می دهند. دست های نازکشان را می گذارند روی قلبم و آن را ماساژ می دهند. من چشم هایم را می بندم و لذت می برم.گاهی هول برم می دارد که نکند خیال باشد همه چیز. اما یکی از رویاها که از بقیه قوی تر است دستش را می گذارد روی شانه ام و می گوید: نترس...

نمی ترسم. و می دانم که رویاهای شیرینی دارم که شاید پر زرق و برق و چرب و چیلی نباشند اما وجود دارند و آرامم می کنند. حالا دوباره به خاله ام فکر می کنم.به دخترهای مثل او. به پسر افغانی که در ایران متولد شده اما به او شناسنامه و حق تحصیل نداده اند. و دوبار از کشور اخراجش کرده اند تا به افغانستان برگردد. و در نهایت در 19 سالگی از ایران فرار کرده و بعد از سختی های زیاد به سوئد رسیده. و حالا رویایش این است که این حرف ها را به گوش خیلی ها برساند و از مشکلاتش که مشکلات خیلی های دیگر هم هست حرف بزند و بنویسد و بتواند به بقیه کمک کند. حالا به او فکر می کنم. به موهایش که چه زیبا آنها را درست کرده بود و تافت زده بود. به قد بلندش. به شادابی چشم هایش. و مهربانی اش.

همیشه عاشق سفر بودم و این سفر است که حالا من را توی استکهلم به دختر و پسری افغانی رسانده تا پای حرف هایشان بنشینم و با آنها دوست شوم و دختر توی خیابان چنان دستم را بگیرد که حس کنم مادر شده ام. و دختر پناه بیاورد و بخزد زیر بازوی من و دست های یخش را توی دست های من بگذارد و من با همین دست های سردم او را گرم کنم. و حس کنم رویایی دارم. رویای حرف زدن با این دختر و آرامشی که به او می دهم.همیشه عاشق سفر بودم و هنوز هم هستم. شب ها سرم را بگذارم روی بالشی که شاید فردا نداشته باشم و به خاله ام فکر کنم و به اینکه روزی باید دستش را بگیرم و او را با خودم به یک سفر خاطره برانگیز ببرم. به اینکه باید تا دم پیری همینطور سرشار از رویا بمانم . و چه کسی می داند؟ شاید اینطوری جاودانه شوم.

و کاش یاد می گرفتیم

زهرا باقری شاد — Mon, 27 Feb 2012 22:09:04 GMT

یک: یکی بود، یکی نبود. یک جزیره ناشناخته بود پر از مردمانی که خودشان را توی آینه شکل ماه می دیدند و هر روز به ستایش گوهر وجودی شان دست می زدند. سه بار همزمان با هربار مسواک زدن قربان صدقه خودشان می رفتند و جزیره شان را مرکز دنیا می دیدند. آنها مردمانی مهربان و دوست داشتنی و گرم بودند. گرم درست مثل آتش. مثل خورشید. و مهمان نواز و پرحرف. اما همه اینها برایشان رنجنامه ای بیش نبود. هر شب دور هم جمع می شدند و از غصه هایشان می گفتند. از اینکه چقدر از اینکه شکل ماه هستند دلشان گرفته. بعضی هایشان سیگار به دست و در حال زل زدن به آسمان فحش های ناجور می دادند به مهربانی بی دریغ تاریخی شان و می گفتند: گندش بزنند همه چیز را. چرا اصلا ما آفریده شدیم؟ از کجا آمدیم اصلا؟ به کدام قبرستانی می رویم؟

آنها باهوش بودند و مغزشان به شدت پرکار. و یاد گرفته بودند همیشه از همه چیز بترسند. از اینکه ممکن است یک عده از یک دنیای دیگر خارج از جزیره بیایند و یک چیزی به خورد آنها بدهند و هوششان را زایل کنند. یا اینکه شاید یک روز یک بمب بیفتد وسط جزیره و همه کور شوند. داستان ها می نوشتند از اینهمه رنج و عذاب و بی قراری. شعرها می گفتند. و توی تاکسی و اتوبوس و قطار که می نشستند همه حرفشان همین بود: ما خیلی بدبخت هستیم. خیلی از آنها آرام آرام داشتند عادت دوست داشتن خودشان را حتی از یاد می بردند. دیگر کمتر می رفتند سراغ آینه و کمتر خودشان را شبیه ماه می دیدند. کمتر به خورشیدی که می تابید به آنها بی دریغ، دلشاد می شدند. در عوض هرچه بیشتر سیگار می کشیدند و هرچه بیشتر دچار یاس زرد پاییزی می شدند. و کاش یاد می گرفتند که شاد شوند و درمان شوند.

دو: توی جزیره های دیگر اما مردمان دیگری بودند که لباس های رنگارنگ می پوشیدند و روزهای تعطیل آنقدر می رقصیدند تا بیفتند توی رخت خواب و تا ظهر بخوابند و حتی صبحانه هایشان را توی تخت بخورند. مردمانی که عاشق تلویزیون بودند و عاشق رمان های عامه پسند. و بیشتر وقت ها با جدیت جشنواره های موسیقی را از تلویزیون دنبال می کردند. آنها حتی رنجنامه های پدربزرگان و مادربزرگانشان را از یاد برده بودند و شتابزده و غریب سوار دوچرخه هایشان می شدند و بی رحمانه توی خیابان ها حرکت می کردند و قهوه می نوشیدند و روزی هشت ساعت کار می کردند و مشروب می خوردند. و کاش یاد می گرفتند که درمان شوند.

سه: یکی بود، یکی نبود. یک عده آدم بودند که دم داشتند و گوش های ظریف و زیبا. آنها از جزیره ناشناخته به جزیره های دیگر کوچیده بودند و قایق هایشان را باد برده بود. خوشحال بودند که می توانند لباس های رنگارنگ بپوشند. خوشحال بودند که دوچرخه دارند و می توانند حسابی مست شوند. اما هنوز باهوش بودند و مغزشان به شدت پرکار و گاهی خودشان را شکل ماه می دیدند و دچار توهم می شدند. خواب های بد می دیدند و رنجنامه هایشان را ورق می زدند و اشک می ریختند. و گیر کرده بودند لای یک منگنه. نمی دانستند که باید روزهای تعطیل را چطوری بگذرانند . نمی دانستند که چرا آفریده شده اند. نمی دانستند که اگر یک بمب بیفتد وسط جزیره ناشناخته آنها چه سرنوشتی پیدا می کنند یک گوشه دیگر دنیا. هی سیگار می کشیدند و روزی هشت ساعت کار می کردند و سوار دوچرخه می شدند. و کاش یاد می گرفتند که شاد باشند و درمان شوند.

کلبه بیسکوییتی ما

زهرا باقری شاد — Sun, 8 Jan 2012 00:22:50 GMT

می روم توی جاده های شمال. اول چالوس هستیم با آن پیچ و تاب های رویایی اش که من را تحریک می کرد به برداشتن فلاسک و چای ریختن توی لیوان های پلاستیکی یکبار مصرف. مامان شال سبزرنگش را سرش کرده و به منظره های اطراف زل زده یک طور عمیق. دلم می خواهد با او حرف بزنم. یک کوچولو صدایش می زنم و برمی گردد نگاهم می کند. لبخند می زند نرم و دلنشین. مثل مخمل آبی رنگ. دوست دارم بروم توی بغلش و سینه هایش را بو بکشم که هنوز رگ های شیری شان زنده باید باشد و شاداب. کسی چه می داند؟ شاید مامان هنوز همان زن سی و پنج ساله ای باشد که من از توی دلش بیرون آمدم و مثل مارمولک خیره شدم بهش و شروع کردم به جیغ کشیدن.

اصرار دارم برای بابا چای بریزم. می دانم نه نمی گوید. مثل خودم عاشق این است که توی پیچ و تاب های جاده چالوس چای بنوشد و با حوصله از من بپرسد: شکلات داری؟

نگاهم می رود سمت سپیده که کنار جاده دم آن آبشار کوچک زیبا می دود و برای ما دست تکان می دهد. چقدر بزرگ شده این دختر. می رود پیش دبستانی و دیگر آن حالت لوس بچگانه را توی صدایش ندارد. به قول خودم صدایش رشد کرده و طور دیگری توی دنیا منعکس می شود.

ما عبور می کنیم . برمی گردم از پنجره پشتی سپیده و بقیه را می بینم. دارند روی هم آب می پاشند و می خندند و بستنی می خورند. ما سوار یک کلبه هستیم که از بیسکوییت آن را ساخته اند. مثل ماشین چرخ دارد و توی جاده راه می رود. یک تکه از بیسکوییت ها را برمی دارم و به جای شکلات می دهم به بابا. به او می گویم: می یای کنار ما بشینی؟

دستش را می دهد به دستم و می آید عقب. من بین او و مامان نشسته ام و دستهایم را گذاشته ام روی زانوهایشان. حالا وقتش رسیده. مامان می خندد. درد می کشد. جیغ می زند. لبهایش کبود می شوند. بابا با عجله می دود و پتوی بزرگی را توی بغلش فشار می دهد. خواهرم از مدرسه می رسد و می فهمد که مامان را برده اند بیمارستان. همسایه مان برای مامانم آش رشته می پزد. زندایی و مامان با آن شکم بزرگ و گردش برای من لباس های آبی و روروئک سبز می خرند. برادرم دستش را می اندازد دور شکم مامان و صدای قلب من را می شنود. مامان اولین لگدهای من را زیر پوست شکمش حس می کند و دردش می آید. من توی یک دایره کوچک یک جای گرم و خسته و خاموش آرام آرام شکل می گیرم.

همه چیز به عقب برگشته و من از کلبه بیسکوییت مان پیاده شده ام و برای مامان و بابا دست تکان می دهم که می روند سپیده را از پیش دبستانی بردارند و با هم به فرحزاد بروند و لواشک بخورند.

هنوز نمی دانم راننده ای که کلبه بیسکوییتی ما را می راند چرا آنهمه ساکت بود؟